ความจำ อยากจะลืม

อ่างทอง&เรื่องเล่า ความจำ อยากจะลืม

ในวันหนึ่งเดือนมีนาคมดีการเกิดเหตุไม่คาดคิดมีครอบครัวหนึ่งตั้งใน หมู่บ้านมีบ้านเป็นเพิงสังกะสี ครัวเรือนยากจนมีความสัมพันธ์ซับซ้อนแม่เป็นคนสติปัญญาไม่ดี แต่มีความมุ่งมั่นในการหาเลี้ยงชีวิตทุกประเภทไม่ว่าจะรับจ้างตัดหญ้ารับจ้างขายของแต่ด้วยความเป็นคนสติ ปัญญา ไม่ดี จึงถูกเอาเปรียบทางเพศจากผู้ชายที่เห็นแก่ตัวบางครั้งเป็นการแลกเปลี่ยนเพื่อการดำรงชีวิต ในที่สุดมีการตั้งครรภ์คลอดลูกออกมาด้วยความไม่พร้อม5 คน ผู้ชาย4 คนผู้หญิง 1 คน

ไม่ใช่พ่อคนเดียวกัน แม่ก็เลี้ยงดูมาตามสภาพขัดสนแต่รักลูกที่สุดมีหลายคนอยากรับเลี้ยง แต่ไม่ยินยอมให้ เติบโตร่วมกันในบ้านไม่มีห้องแยกเป็นสัดส่วนเนื่องจากแม่ยังมี แฟน มาค้างมาอยู่ในบ้าน จึงทำให้เห็นจากการมีเพศสัมพันธ์ที่ไม่ได้ระมัดระวังจึงทำให้เกิดพฤติกรรมการเรียนรู้เรียนแบบอยากลองและด้วยผู้ปกครองไม่ได้ให้คำแนะนำเรื่องความรู้เรื่องเพศศึกษา ถึงให้เกิดการละเมิดภายในครอบครัวทำให้เกิดความเสียหายทางด้านจิตใจจากเด็กหญิงซึ่งไม่ได้รับรู้เรื่องราวและยังเล็กอยู่มีการเจ็บตัวได้พามาพบแพทย์ มีการบาดเจ็บที่อวัยวะ ทางผู้นำหมู่บ้านได้รับรู้แล้วเข้าไปซักถามแล้วแจ้งตำรวจให้ดำเนินคดีกับผู้ชายที่ได้กระทำกับเด็กหญิง ส่วนเด็กหญิงได้ถูกส่งตัวไปสถานแรกรับเด็กหญิงบ้านธัญญพรจังหวัดปทุมธานีและได้รับการดูแลเอาใจใส่ได้รับการศึกษาตามสมควร

เดือนพฤษภาคม 2566 แม่เด็กหญิงได้เสียชีวิตลงทางญาติและผู้นำมีความประสงค์อยากให้เด็กหญิงได้มาเผาแม่เป็นครั้งสุดท้ายจึงได้ติดต่อประสานงานกับบ้านพักเด็กอ่างทองเพื่อขอให้น้องได้มาเผาแม่เป็นครั้งสุดท้ายทางบ้านพักเด็กอ่างทองได้ดำเนินการยื่นคำร้องกับสถานแรกรับเด็กอยู่บ้านธัญญาพรอนุมัติให้เดินทางมาเผาแม่ เดินทางสำนักงานจากรถและเจ้าหน้าที่ครูพี่เลี้ยงเดินทางมาร่วมกับเด็กหญิงด้วยเด็กหญิงเดินทางมาถึงด้วยความสับสนและลืมเลือนน้องไปตั้งแต่อายุน้อย

จึงจำญาติและคนอื่นๆได้ไม่หมด มองแล้ว เข้าใจในในชะตาชีวิตของเด็กหญิงคนนี้ว่าช่างโชคร้ายจริงๆ ในที่สุดช่วงที่เศร้าใจก็ได้ดำเนินการผ่านไปเสร็จสิ้น

เดือนตุลาคม ได้รับการแจ้งจากบ้านพักเด็กธัญญพรว่าเด็กหญิงอยากกลับมาอยู่กับญาติที่อ่างทองทางเจ้าหน้าที่ได้ลงมาประเมินความพร้อมด้านที่อยู่อาศัยพร้อมกับบ้านพักเด็กอ่างทองเจ้าหน้าที่อบต. กำนันผู้ใหญ่บ้านและผู้นำทุกด้าน ได้มาร่วมประเมินด้วย

โดยสถานที่บ้านน้าที่นี่เด็กหญิงจะมาอยู่เป็นบ้านพี่มั่วสุมกินเหล้าและสิ่งเสพติดไม่มีห้องพักเป็นสัดส่วนไม่มีความสะดวกในการอยู่อาศัยแต่เด็กหญิงยืนยันว่าอยาก นำน้ำมาส่งนำน้องมา มาอยู่กับญาติจึงตกลงได้ปรับสภาพที่อยู่อาศัยให้เหมาะสมยิ่งขึ้น

ทางกำนันผู้ใหญ่บ้านและอบต. ได้จัดวัสดุมากั้นห้อง ให้เด็กหญิงเพื่อความเป็นส่วนตัวจนแล้วเสร็จ

วันที่เจ้าหน้าที่ นำเด็กหญิงมาส่งเพื่ออยู่กับญาติทางเจ้าหน้าที่ได้เล่าเรื่องราวของการดำรงค์ชีวิตของน้องที่อยู่อาศัยที่บ้านพักและได้ทำงานที่ร้านอาหารเป็นผู้ช่วยหันผักได้ค่าตอบแทนมาด้วย 8000 บาทเล่าถึงข้อจำกัดของน้องว่าเป็นคนโชคร้ายในด้านผู้ชาย มีคนมาหลอกลวงเสมอ จึงต้องฝังยาคุมเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์

เด็กหญิงมีแต่เสื้อผ้ามาไม่มี เครื่องนอน จึงประสาน พมจ. ได้รับการสนับสนุน ผ้าห่มและถุงยังชีพมีคนใจดีจัดซื้อที่นอนหมอนมุ้งและเครื่องเรื่องชีพอื่นๆให้กับเด็กหญิงทางทางอบต. จัดหาพัดลม ชั้นวางของ ให้เด็กหญิงทุกคนช่วยกันด้วยความเห็นใจและเป็นกำลังใจให้เด็กหญิงอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างมีความสุขและใช้ชีวิตที่ดีขึ้น

แต่เรื่องราวยังไม่หมดลงมีการทะเลาะภายในบ้านของน้าด้วยเหตุผลบางประการจึงต้องย้ายออกทางผู้ใหญ่บ้านกำนันและคนอื่นๆจึงมาลื้อวัสดุที่กั้นห้องให้ออกและนำไปทำ ที่อยู่อาศัยให้ เด็กหญิงใหม่ที่บ้านผู้ใหญ่บ้านได้รับความอนุเคราะห์อย่างใจดีเพื่อให้อยู่อาศัยและหางานให้ทำเป็นลูกจ้างศูนย์เด็กเล็กช่วยหั่นผักล้างจาน งานที่ไม่ซับซ้อนมากเพราะน้องมีความจำไม่สมบูรณ์แม้กระทั่งเงิน ยังบวกง่ายๆไม่ได้ ได้ค่าตอบแทน วันละ 100 บาทจึงมีชีวิตที่ดีขึ้น

ในที่สุดวันดีดีของเด็กหญิงมีเกิดขึ้น มีชายหนุ่มที่รักจริงสามารถรับตัวตนของเด็กหญิงได้เป็นผู้ชายที่มีรายได้มีงานทำมีบ้านเป็นของตัวเองมาขอแต่งงานทางผู้ใหญ่บ้านจึงจัดงานให้ และย้ายไปอยู่ด้วยกันที่บ้านของชายหนุ่ม ทุกคนเอาใจช่วยขอให้น้องสร้างครอบครัวตัวเองอย่างมีความสุข ตลอดไป

# อยากบอกเด็กหญิงว่า ถ้าหันหลังกลับมาก็ยังมีพวกเราอยู่เสมอ#