เรื่องเล่าที่   2   ชีวิตเรากำหนดเองหรือถูกลิขิตมา

          ชีวิตเรากำหนดเองหรือถูกลิขิตมา  คำตอบคือ ไม่ใช่ทั้งคู่ เป็นผลจากกรรมที่เราได้ทำมาในอดีต ส่วนกรรมไหน..นั้น…แล้วแต่บุญวาสนาก่อนเคยเชื่อในลิขิตฟ้าดิน  ปล่อยชีวิตไปตามโชคชะตาแต่ฝันไม่เคยถึงฝั่ง ผิดหวังในใจเรื่อยมาเพราะฟ้าไม่มีหัวใจ จะเลวหรือดีมันอยู่ที่คน จะมีหรือจนมันอยู่ที่ใจ ดินฟ้าไม่เคยลิขิต ชีวิตจะเป็นเช่นไร  อย่าเลยอย่าไป ถามฟ้า บินไปให้สูงที่สุดอย่างที่คิดฝันไว้ กับใจจะยากเย็นเท่าไหร่บอกใจว่า จะไม่กลัวไม่รอให้ฟ้าให้ดินลิขิต ไม่ปล่อยชีวิตให้ผ่านไปไม่ว่าจะสูงจะไกลเท่าไหร่จะไขว่จะคว้าจะฝ่าฟันไม่ยอมให้ฟ้าหรือใครลิขิต  อยากมีชีวิตที่ใฝ่ฝันตั้งแต่วันนี้ นี่คือชีวิตลิขิตของเรา เปรียบชีวิตเป็นดังบทละคร จะยอมให้ใครเขียนบทของเรา ชีวิตจะเป็นเช่นไรก็ขอให้เป็นเพราะเรา เรื่องราวที่เราต้องขีดเขียนไม่รอให้ฟ้าให้ดินลิขิต ไม่ปล่อยชีวิตให้ผ่านไปไม่ว่าจะสูงจะไกลเท่าไหร่จะไขว่จะคว้า จะฝ่าฟันไม่ยอมให้ฟ้าหรือใครลิขิต อยากมีชีวิตที่ใฝ่ฝันตั้งแต่วันนี้ นี่คือชีวิตลิขิตของเรา บางครั้งแค่ประโยคสั้นๆ คำคมที่มีความหมายดีๆ มันก็สามารถเปลี่ยนเป็นพลังงานบวก  ที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้ที่หมดพลังในการสู้ชีวิต อ่านแล้วรู้สึกมีพลังเพิ่มขึ้น ใช้คำคมเพื่อปลุกใจให้ฮึดสู้อีกครั้งซึ่งในแต่ละครั้งของคำคมเพื่อเตือนให้ชีวิตต้องสู้ เพื่อให้ผู้อ่านได้เอาไปคิด หรือเอาไปสร้างแรงบันดาลใจดีๆ ให้ชีวิตกัน…เรื่องมีอยู่ว่า มีสาวงามนางหนึ่งของหมู่บ้านดอนแดง หมู่ 8 เธอเป็นสาวสวยโดดเด่นของหมู่บ้าน ในวัยรุ่นนางสาวธนวันต์  แก้วกัญยา   คนในหมู่บ้านชุบซิบกันเสมอว่าเด็กสาวคนนี้น่าจะมีโอกาสดีกว่าสาวรุ่นคนอื่นๆในหมู่บ้านดอนแดง  เธอสวยผุดผาดบาดตาชายหนุ่มในหมู่บ้าน มีแมวมองไปติดต่อเธอให้มาประกวดธิดาหมี่ขิด ซึ่งเป็นงานกาชาดประจำปีของจังหวัดอุดรธานีผลการแข่งขันเธอได้เป็นรองนางสาวหมี่ขิด เข้ารอบ 1 ใน 3 รองธิดาหมี่ขิดในปีนั้น เธอมีอายุ  20 ปีจากความสาว ความสวย ของเธอทำให้ชีวิตการเป็นสาวงามในหมู่บ้านไม่มีความหมาย เธอดิ้นรนไขว่คว้า จะไปทำงานที่กรุงเทพมหานครตามความฝัน

และแล้ว  นางสาวธนวันต์  แก้วกัญยาสาวงามแห่งบ้านดอนแดงก็เดินทางเข้ามาหางานทำในเมืองกรุงเป็นสาวโรงงานแห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการที่นั่นทำให้เธอได้พบรักกับชายหนุ่ม คนงานในโรงงานด้วยกัน เริ่มแรกของ”ความรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน พอจืดจางห่างเหินไปเนิ่นนาน ถึงน้ำตาลก็ว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล” เมื่อผิดหวังในความรักเธออุ้มท้องกลับบ้าน

เกิดดอนแดง ตำบลบ้านเหล่า อำเภอเพ็ญ จังหวัดอุดรธานีท่ามกลางความรักความอบอุ่นของครอบครัวญาติพี่น้อง เมื่อครบกำหนดคลอดเธอดีใจยิ้มทั้งน้ำตาที่ได้ ลูกชายที่น่ารัก เลี้ยงง่าย เวลารวดเร็วเหมือนกับติดปีกบินเธอทำงานแทบทุกอย่างเพื่อหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวและลูกชาย เธอไม่ยอมแต่งงานใหม่เลี้ยงลูกด้วยตัวเองดูแลพ่อ - แม่ไปด้วยเมื่อเธออายุ 45 ปีคุณพ่อล้มป่วยขาดเสาหลักของครอบครัวเงินทองที่เก็บสะสมมานำมารักษาคุณพ่อขายทรัพย์สินที่มีอยู่ เพื่อรักษาคุณพ่อไม่หาย สุดท้ายคุณพ่อก็ต้องจากไป ชีวิตของเธอตอนนั้นอ้างว้างวังเวงมีอีก 2 ชีวิตทีจะต้องดูแลคุณแม่ก็เจ็บออด ๆ แอด ๆสามวันดีสี่วันไข้ชีวิตเริ่มฝืดเคีองหนักสมบัติชิ้นสุดท้ายต้องขายที่นาที่ทำกินมาตั้งแต่ ปู่ ย่า ตา ทวด เพื่อนำมารักษาแม่ และตัวเองก็เริ่มมีอาการหน้ามืดเป็นลมบ่อย ๆ คลื่นใส้อาเจียนออกมาเป็นเลือด เธอไม่สามารถทำงานหนักได้อีกแล้ว ลูกชายคนเดียวของเธอต้องรับภารหนักดูแลคุณแม่ คุณยาย ออกทำงานรับจ้างหาเงินมาเลี้ยงครอบครัวคุณแม่ก็มาจากไปอีก เงินทองของสะสมไม่มีอีกแล้วหากินไปเป็นวันๆ เพื่อนบ้านก็พึ่งพาได้เป็นบางอย่างไม่อยากเอาภาระไปรบกวนเขาเพราะชีวิตคนในชนบทก็ย่ำแย่กันทั้งนั้นร่างกายเริ่มผ่ายผอมหน้าท้องโตออกมาเหมือนคนมีท้องมีลูก ลูกชายพาไปพบหมอ เป็นข่าวที่น่าใจหายคุณหมอบอกว่าเป็นมะเร็งในรังไข่ ระยะสุดท้าย จะต้องให้การรักษาตามอาการเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด และให้ยามาทานเพื่อพยุงชีวิต

การดำเนินงานช่วยเหลือ นางสาวธนวันต์  แก้วกัญยาเป้าหมายเพื่อพัฒนาและยกระดับระบบบริการฟื้นฟูคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ผู้พิการและผู้ด้อยโอกาสทางสังคม ประสานสำนักงานพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์จังหวัดอุดรธานี นายก อบต.บ้านเหล่า อสม.ในพื้นที่ เพื่อหาทางช่วยเหลือต่อ จากนั้นคณะทำงานมอบถุงยังชีพ  ข้าวสาร อาหารแห้ง บะหมี่สำเร็จรูป ปลากระป๋อง  นมกล่อง และผ้าอ้อมสำหรับผู้สูงอายุและเงินสนับสนุนเบี้องต้นอีก 1,000 บาท กองทุนสวัสดิการชุมชนในพื้นที่จะร่วมกันหาทางช่วยเหลือเยี่ยวยา ทุเลาอาการและให้กำลังใจคนป่วย  รวมทั้งคนรอบข้างจะได้มีกำลังใจดูแลรักษาประคองกันไปจนกว่าจะถึงที่สุดในการดูแลไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไป ความทุกข์ที่เข้ามา แต่เดี๋ยวก็จะจากไปอย่าคิดว่าชีวิตไม่มีค่า ผู้ที่แข็งแกร่งคือผู้ที่กล้ายิ้มให้ความทุกข์ผู้ที่มีความสุขคือผู้ที่หัวเราะให้อุปสรรคยอมเจ็บปวดกับการยืนมองคนรักจากไป แม้กระทั่งความทุกข์ที่เข้ามา แต่เดี๋ยวก็จะจากไปความสำเร็จ ไม่ได้อยู่ที่ไหน แต่มันอยู่กับการแสวงหาและความอดทนเท่านั้นเอง...จงสู้ต่อไป...********

                              ………………………………………………………………………………………….

Powered by Froala Editor