เรื่องเล่า...ที่ขอให้เลิกเหล้า

เรื่องเล่า...ที่ขอให้เลิกเหล้า

ตามที่สมาคมองค์กรสาธารณประโยชน์เพื่อสังคมไทยเข้มแข็ง (สxส) ได้จัดโครงการสนับสนุนกลไกการดูแลกลุ่มประชากรเฉพาะในระดับจังหวัด ปี 2565-2567 สมาคมสานพลังภาคีเครือข่ายจังหวัดชัยนาทจึงได้สำรวจประชากรกลุ่มเฉพาะในจังหวัดของเรา พบว่า จังหวัดชัยนาท มีกลุ่มเด็ก/เยาวชน และกลุ่มผู้สูงอายุ ที่เป็นกลุ่มเสี่ยงอยู่ในระดับต้น ๆ พี่ต้น นพดล กรรมการเครือข่ายของสมาคมสานพลังภาคีเครือข่ายจังหวัดชัยนาท ซึ่งเป็นคนพื้นที่ในชุมชนบ้านหนอง ตำบลตลุก อำเภอสรรพยา จังหวัดชัยนาท ได้พบกับ น้องพลอย อายุ 9 ปี อยู่กับพ่อเลี้ยงเดี่ยว สองคนพ่อลูก ซึ่งพ่อ...เมื่อเหล้าเข้าปากได้ที่ บางครั้งก็มาลงมือกับลูกด้วยความเมา และน้องแพรว อายุ 12 ปี อาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยงเดี่ยวที่เป็นนักดื่มเหมือนกัน เด็กทั้งสองคนมีปัญหาที่อาจไม่รุนแรงมากนัก แต่หากปล่อยไปนาน ๆ อาจเป็นปัญหาที่รุนแรงมากขึ้นในครอบครัว ส่งผลให้ชุมชนและสังคมไม่เข้มแข็งได้ ซึ่งรายชื่อของเด็กทั้งสองคนได้อยู่ในรายชื่อของกลุ่มประชากรเฉพาะ จังหวัดชัยนาท ที่เสนอต่อ สxส จากนั้นสมาคมฯ จึงส่งต่อเรื่องราวไปยังสำนักงานเครือข่ายองค์กรงดเหล้า (สคล.) ชัยนาท ซึ่งได้จัดโครงการค่ายเยาวชน เพื่อรับฟังปัญหาและร่วมหาทางเยียวยาซึ่งกันและกันขึ้นมา โครงการค่ายเยาวชนฯ ผ่านมาปีกว่าแล้ว เราได้ไปพูดคุยกับเด็ก ๆ ที่เข้าค่ายสี่คน จึงขอถ่ายทอดเป็นเรื่องที่ขอเล่าให้ทุกท่านอ่าน “เรื่องเล่า...ที่ขอให้เลิกเหล้า”

ค่ายเยาวชน...เพื่อเยาวชนและคนที่รัก

เมื่อสำนักงานเครือข่ายองค์กรงดเหล้า (สคล.) ชัยนาท ซึ่งเป็นองค์กรหนึ่งจากหลายองค์กรเครือข่ายของสมาคมสานพลังภาคีเครือข่ายจังหวัดชัยนาทของเราด้วย ได้จัดโครงการอบรมเยาวชนผู้ถูกผลกระทบจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เมื่อวันที่ 2 – 3 กันยายน 2566 ณ มูลนิธิบูรณะชนบท อำเภอเมืองชัยนาท จังหวัดชัยนาท เป็นกิจกรรมเข้าค่ายเยาวชน 2 วัน 1 คืน เพื่อให้ความรู้เรื่องโทษของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ บุหรี่และยาเสพติด มีกิจกรรมละลายพฤติกรรม สร้างสรรค์เยาวชน รวมทั้งสร้างกำลังใจ เพื่อให้เด็กและเยาวชนได้นำกลับไปให้กำลังใจคนในครอบครัว และลด เลิกเหล้า

เมื่อมีโอกาสดีดีเช่นนี้ พี่ต้น นพดลก็ไม่รอช้า จึงขออนุญาตผู้ปกครองของเด็กสองคน คือ น้องพลอย น้องแพรว พร้อมด้วยพี่ฟ้า อายุ 14 ปี และน้องพอเพียง อายุ 10 ปี ที่อาศัยอยู่กับพ่อแม่และน้อง ซึ่งพ่อเมื่อเมาเหล้า บางครั้งก็มีลงไม้ลงมือกับแม่ ทั้งสองครอบครัวไม่ถึงกับเป็นกลุ่มประชากรเฉพาะ แต่ก็มีคนในบ้านที่เป็นนักดื่มไปร่วมโครงการด้วย เพื่อได้มีโอกาสนำประสบการณ์นั้นมาใช้ในครอบครัว กิจกรรมที่ทำในค่าย นอกจากผู้ใหญ่ที่เป็นวิทยากรให้ความรู้ สร้างความเข้าใจเรื่องโทษของแอลกอฮอล์ บุหรี่และยาเสพติดแล้ว ยังเปิดโอกาสให้เด็ก ๆ ได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์ถึงความรุนแรงในครอบครัว รวมทั้งมีการร่วมกันหาวิธีการแก้ไข

ความรัก...เยียวยาได้ทุกอย่าง

เมื่อเด็ก ๆ ที่มีอายุใกล้เคียงกัน ได้มีโอกาสเปิดใจคุยปัญหาของตนเองและเรื่องในครอบครัวแก่กันและกัน โดยมีผู้ใหญ่ให้ความรู้ ความเข้าใจตลอดสองวันหนึ่งคืน (ระหว่างวันที่ 2 – 3 กันยายน 2566) แม้เวลาไม่นานนัก จากวันนั้นที่ไปเข้าค่ายเยาวชนมาจนถึงเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2568 ที่สมาคมฯ ได้ไปสัมภาษณ์เด็ก ๆ ทั้งสี่คนก็สะท้อนว่า เมื่อกลับมาบ้าน เมื่อสบโอกาสก็จะพูดกับพ่อให้ลดการดื่ม เราได้รับข่าวในทางที่ดีว่า คุณพ่อและคุณตาลดการดื่มลงทั้งปริมาณ และจำนวนวันต่อสัปดาห์ แม้จะยังไม่เลิกสนิท เพราะพ่อของเด็ก ๆ อายุประมาณ 40 ปีกว่า แต่เด็ก ๆก็เห็นการเปลี่ยนแปลงของพ่อ โดยเด็ก ๆ มีเทคนิค คือ เมื่อพ่อจะออกไปดื่มเหล้า “หนูจะบอกพ่อว่าดื่มให้น้อย ๆ นะ เดี๋ยวสุขภาพจะไม่ดี...หนูเป็นห่วง...” หรือหนูก็ไปคุยกับพ่อว่า... “พ่อก็อายุมากขึ้นแล้วลองคิดจะเบาลงไหม ตอนนี้พ่อก็ดื่มปริมาณลดลงคะ...” เพราะความรักและความเป็นห่วงอย่างจริงใจของเด็กต่อคุณพ่อและคุณตาจนทำให้ดื่มลดลง...วันนี้เราจึงได้เห็นรอยยิ้มของเด็ก ๆ

ความฝัน...ของหนู

เด็กทุกคนมีความฝัน น้องฟ้าอยากเป็นพยาบาล น้องพลอยอยากเป็นครู แล้ว “หนูก็อยากให้พ่อเลิกเหล้า ให้พ่อมีความสุข กลัวพ่อเป็นโรคค่ะ” น้องพอเพียงตอบ “หนูก็อยากให้พ่อเลิกเหล้า กลัวพ่อจะเป็นอะไรไป” น้องพลอยตอบเช่นเดียวกัน และหนูมีอะไรบางอย่างจะบอกทุก ๆ คนค่ะ “อย่าลืมบอกพ่อ แม่ให้เลิกเหล้านะค่ะ รักษาสุขภาพไว้ดีที่สุดคะ”

และนี่คือ “เรื่องเล่า...ที่ขอให้เลิกเหล้า”

แต่เราขอให้ทุกท่านเล่าต่อๆ กันไปว่า เด็ก ๆ ขอให้ผู้ใหญ่เลิกเหล้า เพื่อตัวท่านเองและครอบครัวคะ